Dört Adam (Öykü)
Uyandım. En son, akşamki konserden önce biraz amfetamin ve
bolca alkol aldığımı hatırlıyorum. Yanımdaki bu sarışın hatunun da kim olduğu
konusunda en ufak bir fikrim yok.
Alkol midemi yakmış. Acıktım ve bir şeyler yemeliyim.
Yanımda yatan bu kızla sanırım gece tanıştım. Konserden sonra olmalıydı. Her
şey bir rüya gibi geliyor. Uykuyla uyanıklık hali arasında gidip geliyorum.
Kuliste otururken bir anda içeri giren üç beş kız hatırlıyorum. Aralarından en
beğendiğim buydu. Adını bilmiyorum, sormadım da. Sadece yanımda yattığını
biliyorum. Gece ne oldu, onunla ne yaşadık ve ne kadar içtik hatırlamıyorum.
Kalkıyorum, mutfağa gidip ekmeği alıyorum. Arasına salam
koyup yemeye başlıyorum. Bu sırada yatak odasından tıkırtılar geliyor. Kız
uyandı sanırım. İçeri bir göz atmalıyım, giderken telefonumu ya da cüzdanı
aşırmasından korkuyorum. İçeriye gidiyorum. “Günaydın sevgilim” diyor ve
dudaklarıma yapışıyor. İsteksizce öpüyorum ve “Günaydın” diyorum. “Günaydın ama
kim olduğunu bilmiyorum, gece ne yaptık ondan da haberim yok. İstersen giyin ve
git, istersen kal, bir şeyler atıştır öyle git, ama git.” diyorum. Biraz
bozuluyor. Çok da umurumdaydı sanki. İç çamaşırlarını giyiyor önce. Elimde
sandiviçle yatağımda oturarak onu izliyorum. Yavaş yavaş giyiniyor ve çantasını
alıyor. Yediğim ekmeğin kırıntıları yere dökülüyor. Ayağımla kırıntıları
yatağın altına itiyorum. Kız hazırlandı ve gitmeye hazır. “Ben gidiyorum,
numaramı şu kâğıda yazdım, istediğin zaman ara tatlım” diyor. “Peki ararım.”
diye cevap veriyorum ve gidiyor.
Ayılmam gerek. Bir kahve yapsam iyi olacak. Makinaya biraz
su koyuyorum. Su ısınıyor ve birazdan kahve hazır oluyor. Fincana kahve yavaş
yavaş boşalırken gece yaşadıklarım da aklımda daha düzgün bir hale geliyor.
Kızla yaşadıklarım, akşamki konserin öncesi falan. Çok içtim, midem içinde
sindirilen ekmeğe karşın hala yanıyor. Kahvemi içiyorum. Bir duş almak için
banyoya giriyorum. Sıcak su başımdan omuzlarıma, oradan da ayaklarıma kadar
geliyor. Hafif bir irkilme yaşıyorum. Boynumun arkası yavaş yavaş ısınıyor ve
kendime geliyorum. Dışarıdan kapı ziline benzer bir ses duyuyorum. Evet,
sanırım kapı çalıyor. Bornozumu giyip kapıya yöneliyorum. Gelen menajerim.
“Evlat, merhaba” diyor. Bana evlat demesinden nefret ediyorum. “Merhaba,
günaydın” diyorum. “Gün çoktan doğdu evlat, saat kaç oldu baksana.” diyor. “Ne
söyleyeceksen söyle ve siktir git buradan.” diyorum. “Başım dönüyor, midem
bulanıyor, seni çekecek havada değilim.”. “Tamam tamam, sinirlenme hemen,
akşamki konseri ihmal etme ha. Onu söyleyeceğim, bir de plak şirketi ile
görüşme var yarın. Grupça toplanıp gitmenin âlemi yok, sadece sen ve ben
gideriz, adamlarla görüşürüz.” diyor sırıtarak. “Söyleyecek başka şeyin yoksa
akşam görüşürüz.” diyorum ve adamı postalıyorum.
Evde durmak anlamsız diyorum kendi kendime. Dışarı çıksam
belki açılırım. Giyiniyorum ve kendimi dışarı atıyorum. Sekiz silindirli spor
arabam garajda beni bekliyor. Araba kullanacak durumdayım sanırım. Saat
neredeyse akşam olacak. Zamanın nasıl geçtiği konusunda hiçbir fikrim yok. Gazlıyorum
ve her zaman takıldığım bara gidiyorum.
Barmen türlü türlü şaklabanlıklarla beni karşılıyor. Param
olmasa ve ünlü olmasam umurunda olmazdım, bunu biliyorum. Pek tepki vermiyorum.
“Her zamankinden” diyorum ve önüme bir bardak Skoçu koyuyor. Cebimden
amfetaminli ilacı çıkarıp bir tane atıyorum ağzıma. Üstüne de Skoçu dayıyorum.
Bir sigara yakıyorum ve etrafı izliyorum. Yapacak çok fazla şey yok.
Bardakların biri geliyor, biri gidiyor. Enerjim yeniden tavan yapmış durumda. Zamanın
nasıl geçtiğini anlamıyorum. Telefonum çalıyor. Arayan grubun basçısı: “Hadi
oğlum neredesin, iki saattir seni bekliyoruz, saat yedide kuliste olmamız
lazım.” diyor. “Tamam, geliyorum birazdan” diyorum. Barmene gülümsüyorum, önüne
birkaç mavi banknot atıyorum, teşekkür ediyor, bardan çıkıyorum.
Kulise geldiğimde yine aynı telaş. Roadie gitarımı akort
falan etmiş. Bana uzatıyor. On dakikaya sahnedesiniz çocuklar diyor menajer.
Pis kan emici. Hep aynı bokları söyleyip duruyor. Biraz duman çekiyoruz
beraber. Sonra kulisteki aynaya bakıyorum. Saçlarımı düzeltirken sağ gözümün
daha büyük olduğunu fark ediyorum. Anlam veremiyorum. Birden kendimi sahnede
buluyorum. Binlerce insan adımızı haykırıyor. Başım dönüyor. Başımın ön kısmına
bir ağrı saplanıyor. Etraf kararıyor. Ayaktayım ama sanki uykuya dalıyor
gibiyim.
*****
Uyandım. Dün çok çalışmış olmalıyım. En son bizim salak
genel müdürle yaptığım saçma toplantıyı hatırlıyorum. Arabada da uyumuştum
zaten. İşte, yorucu bir günün ardından bir yenisi daha beni bekliyor.
Etajerin üstündeki el yapımı Patek’imi alıp koluma
takıyorum. Üstümü giyiniyorum. Benim kız hala uyanmamış. Uyandırmaya
kıyamıyorum, öyle güzel ki… Üstümü giyiniyorum. Kıza ufak bir öpücük kondurarak
telefonuma göz atıyorum. Bir sürü mail, gece de karım aramış. Lanet olsun! Yine
bir şeylerden şüphelendi herhalde. Ne zaman burada kalsam sanki farkındaymış
gibi hep arıyor. Kesin şüpheleniyor.
Elimi yüzümü yıkamalıyım. Banyoya giriyorum. Musluğu açıp
sabunu elime boşaltıyorum. Suratıma birkaç kere su çarptıktan sonra aynaya
bakıyorum. O kadar yorgunum ki… Sonra sağ gözümün daha büyük olduğunu fark
ediyorum. Umursamıyorum, banyodan çıkıyorum ve çantamı alıp dışarı çıkıyorum.
Şoförü aramam gerek. “Alo Rafet, neredesin? Saat sekiz oldu. Hala seni
bekliyorum.” diyorum. “Geliyorum efendim yoldayım, beş dakikaya oradayım.”
diyor. Sekiz dakika geçiyor ve arabam geliyor.
Maslak’taki ofisime giderken yanımızdan geçen arabadaki
insanların hepsi bana bakıyor. Benim önemli biri olduğumun farkındalar sanırım.
Şu minibüse bak hele. İçindeki bütün insanlar pis pis benim lüks limuzinimi
süzüyorlar. Üzerimde çok fazla göz var. Kesin “Şimdi şoförü direksiyon
hâkimiyetini kaybetse de bariyerlere bindirip geberse.” diye düşünüyorlar. Rahatsız oluyorum ve perdeyi indiriyorum.
Şirkete varıyorum ve beni salak genel müdürüm karşılıyor.
“Efendim yeni ihale hakkında toplantı yapmamız gerek.” diyor. Ne ihalesi
diyecek gibi oluyorum fakat sonra hemen aklıma geliyor. Yeni bir ofis binası
projesi için teklif hazırlanması gerekiyor. “İhalenin muhammen bedeli ne
olacak?” diyorum. “Yüz yirmi beş milyon dolar efendim.” diyor. “Çok, biz yüz
yirmi veririz. Kaynaklar sağlam değil mi?” diye soruyorum. “Evet efendim,
içerideki müsteşar bize çok faydalı bilgiler verdi bu konuda.” diyor. “Peki”
diyorum “Yüzümü kara çıkarmayın, göreyim sizi.” .
Çabucak akşam oluyor. Ofisten çıkıyorum. Arabama
yöneliyorum. Şoförüm Rafet kapıyı açıyor, “İyi akşamlar efendim, gazetenizi de
hazırladım.” diyor. Kapı kapanıyor ve yola çıkıyoruz. Gazeteyi okumaya
başlıyorum. “Akıl hastası kadın, kendini metronun önüne atarak intihar etti.”
yazıyor. “Ne acı bir ölüm” diyorum kendi kendime. Tuhaf. Başımın önü ağrıyor.
Dün akşamki gibi uykuya dalacağım sanırım. Başımın ön tarafı çok ağrıyor.
Uykuya dalıyorum.
*****
Uyandım. Dün, bütün gün çalıştım. Acilde nöbetçi bendim.
Gelen üç beş hastayla ilgilendim. Bugün yepyeni bir gün, tekrar polikliniğe
geri döneceğim. Bakalım nasıl tipler gelecek bugün.
Yataktan doğrulduğum gibi belime bir ağrı saplanıyor. Dün
çok çalıştım, ondan olmalı. Karımı uyandırıyorum: “Haydi canım kalk da
çocukları hazırla, servisleri birazdan gelir.” diyorum. Karım kahvaltımı
hazırlarken ben de yüzümü yıkamak için banyoya gidiyorum. Aynaya bakıyorum ve
bir gözümün daha büyük olduğunu görüyorum. Basit bir halüsinasyon bu. Yoğun
çalışma temposu buna sebep olabilir. Bunu bir psikiyatr olan benden daha iyi
kim bilebilir ki…
İçeri gidiyorum, karım çayı koymuş, kahvaltıyı hazırlamaya
başlamış bile. “Günaydın tatlım.” diyorum ve dudaklarına küçük bir öpücük
konduruyorum. Çocuklar uyanmışlar, ikisini de öpüyorum, “Günaydın çocuklar”
diyorum. Çayın demlenmesini herkes uykulu gözlerle bekliyor. “Ne kadar çabuk
giyindiniz bakayım siz öyle” diyorum ve oğlumun kafasını okşuyorum. “Annem bu
konuda çok hızlı, hemen giydirir bizi.” diyor oğlum.
Kahvaltımı ediyorum. Bu sırada karım, çocukları okula
uğurluyor. Odaya gidip giyiniyorum. Kravatımı düzeltirken karım gelip “Akşam
yine geç mi geleceksin?” diyor. “Bilmiyorum hayatım, iş durumuna bağlı, iyi ki
bugün acilde değilim.” diyorum. Kapıya yöneliyorum ve kapıyı açıp çıkıyorum.
Arabama biniyorum. Hastane eve pek uzak değil. Çabucak varıyorum. Hemşirelerden biri
“Günaydın ilk hastalarınız geldi bile.” diyor. Biraz geç kalmışım anlaşılan.
“İlk hastayı hemen gönderin.” diyorum. İlk hasta genç bir adam. Neredeyse benim
yaşlarımda. Kendi kendine bir şeyler sayıklıyor. “Merhaba, nasılsın?” diye
soruyorum. Biraz bekliyor, çevresine bakınıyor ve birkaç dakika aynı pozisyonda
duruyor. Önümdeki not defterine “Katatoni belirtileri” diye not ediyorum. Sonra
konuşmaya başlıyor “Doktor bey, ne olduğunu bilemezsiniz. Geçen gün yine beni
görmeye geldiler, bana zeta reticuli yıldız takımından haberler getirdiler.
Dünyadaki bu savaş hali artık bitmeli diyorlar. Beynime bir çip yerleştirdiler.
Sonra da beni tekrar eve bıraktılar. Ben
bu sırada tekrar geleceklerini biliyordum. Sonra sabah oldu ve beni
buraya getirdiler. Evdekilerden şüpheleniyorum. Bana karşı bir komplo
kurduklarının farkındayım.” konuşmasını bitiriyor ve tekrar donup kalıyor.
“Paranoya belirtileri, gerçekdışı sanrılar, laf salataları.”
yazıyorum not defterine, “Katatoni”nin yanına bir soru işareti koyuyorum. “İlaç
kullanıyor musun?” diyorum. “Hayır ama geçen gün konserden önce biraz içki
içtim, belki de onun etkisidir.” diyor. “Ne konseri?” diye soruyorum. “Ben ünlü
bir gitaristim bilmiyor musunuz?” diyor. “Evet, biliyorum öylesiniz.” diyorum.
“Dün akşam da çok işim vardı. Bir sürü akıl hastasıyla uğraşmak çok zor. Siz
benim meslektaşımsınız, o yüzden beni anlayacağınızı tahmin ediyorum.” diyor.
“Büyüklük fikirleri, delüzyonlar.” diyorum. Tipik bir paranoid şizofreni
vakası. “Sana şimdi bir reçete vereceğim, bu yazdığım hapları kullanırsan,
geceleri seni artık ziyaret etmeyecekler, sana zarar veremeyecek kimse.” diyorum.
“Doktor bey, beni yanlış anladınız galiba, ben hasta değilim.” diyor.
Başımın ön tarafına bir ağrı saplanıyor. Hasta, karşıda
oturuyor, sanki uykuya dalıyor gibiyim.
*****
Uyandım. Tavana bakıyorum şu anda. Beyaz, yüksek bir tavan.
Odada benden başka kimse yok. Kafamı biraz indiriyorum. Oturur vaziyette uykuya
dalmış olmam enteresan. Karşımda bir adam oturuyor. “Merhaba, viziteye geldim,
nasılsın?” diyor bana. “Hiç olmadığım kadar iyiyim ama neden burada olduğumu
bilmiyorum.” diyorum. “Seni bir süreliğine misafir ediyoruz sadece.” diyor
adam. Birden her şey aklıma geliyor yine. “Beni” diyorum “Beni, karıma, evime
götürün. Hastalarım, ihale, konser. Akşam konserim var. Hastanede beni bekleyen
hastalarım var.” diyorum. “Peki, peki, şimdi bunları düşünmenin zamanı değil.
Çok yorgunsun, bütün gece oturarak mı uyudun?” diye soruyor. Hatırlamaya
çalışıyorum. Her şey o kadar bulanık ki. “Sanırım.” diyebiliyorum.
Adam kalkıyor ve odanın içinde bir tur atıyor, yanına bir
hemşire geliyor. “EKT için hazırlayın, ilaçlarını kestiniz mi?” diye hemşireye
soruyor. “Kestik doktor bey, şimdi EKT’ye hazırlarız.” diyorlar. “Hayır!”
diyorum, “Beni tekrar o odaya sokamazsınız. Kafamı o kadar çok acıtıyor ki o
yaptığınız şey. Bunu bana tekrar yapamazsınız.” diyorum. Doktor “EKT fazla
canını yakmayacak. Hemşire sana biraz ilaç verecek şimdi, seni sakinleştirir.”
diyor. Hemşire bir iğne çıkarıyor ve ampulü kırıp içine biraz ilaç alıyor.
İtiraz etmenin bir faydası yok. Damar yolumu bulup ilacı enjekte ediyor.
Şimdi biraz daha sakinim. Beni yine bu lanet odaya
getirdiler. Odada bir ayna var. Aynada kendimi görüyorum. Bir gözüm diğerinden
daha büyük. Başımın ön tarafı ağrıyor. Sanırım uykuya dalıyorum.
Yorumlar
Yorum Gönder