Babana Bile Güvenme (Öykü)
Recep,
motosikleti üzerinde dağıtım merkezine doğru yol alıyordu. Başı ağrıyordu.
Kafasındaki sert plastikten yapılmış dar kask, başının ağrısını daha da
artırıyordu. “Trafik ne kadar da yoğun” diye düşündü. Gerçekten de trafik,
günün bu saatinde çok yoğundu. Neyse ki Recep’in motosikleti vardı. Bu sebeple
trafik sıkıştığında aralardan sıyrılması oldukça kolaydı. Adım adım ilerleyen
trafiğe aldırmadan aralardan sıyrıla sıyrıla ilerliyordu.
Büyük
bir hengâmenin içinden sıyrılarak dağıtım merkezine vardı. Kaskını çıkardı,
kapıdan içeri girdi ve iş hanının hemen ilk katında bulunan merkezin kapısını
çaldı. Kapıyı temizlik işlerini yapan kadın açtı. Recep, kuru bir “Günaydın”
ile kadını selamladı ve çabuk adımlarla içeri geçti. İçeride Recep gibi moto-kurye
olan arkadaşları arasında koyu bir sohbet devam ediyordu. İçlerinden biri:
-“Oo
Recep bey, erkencisiniz bugün, trafiğe mi takıldınız yoksa…” dedi ve gevrek bir
kahkaha patlattı.
Recep
cevap vermedi. Dağıtım yapacağı adresleri almak için dağıtım organizasyonundan
sorumlu görevlinin odasına gitti. Hiçbir şey söylemeden gün içinde dağıtım
yapacağı adreslerin yazılı olduğu kâğıdı, diğer kâğıtlar arasından çekip
çıkardı ve tekrar arkadaşlarının bulunduğu odaya geçti.
-“Fener
ile Beşiktaş UEFA’dan mahrumiyet cezası almış. Böyle işin anasını satayım. Sen
kendi işini çözmezsen, gelir bir başkası çözer kardeşim. Bu işler böyledir. “
dedi bir arkadaşı. Bir başkası:
-“Haklısın
Mahmut. Sen onu bunu bırak da, memleket karışık. Her yerde aynı dert var. Bak
gene Taksim’de yürüyüş olmuş. Amerika açıklama yapmış, iç işlerinize tabii ki
karışırız diye. Keşke sadece futbolda karışsalar.” diye karşılık verdi. Bu
sırada Recep elindeki kâğıda bakıp izleyeceği yolu aklından geçiriyordu. Çok
fazla iş yoktu. Sadece üç adres vardı kâğıdın üzerinde. Arkadaşlarına dönüp:
-“Hadi
herkese kolay gelsin arkadaşlar.” dedi ve ilk adrese gitmek için merkezden
ayrıldı.
*****
Recep’in
gideceği ilk adres, dağıtım merkezine yakındı. Adres, Gayrettepe’de ofisi bulunan
bir muhasebeciye aitti. Motor tok bir gürültüyle çalıştı. Recep gazı kökledi ve
hızla Gayrettepe’deki muhasebe bürosuna doğru yol almaya başladı. Baş ağrısı hala
devam ediyordu. Aklına getirmemeye çalıştıkça ağrı daha da fazla artıyordu.
İlaç almayı düşündü ama yanında ilacı yoktu. Yola konsantre olmalıydı. Belki o
zaman ağrı hafiflerdi.
Trafik
oldukça yoğundu. Recep, baş ağrısı ve aklında milyonlarca düşünce ile
Gayrettepe’deki muhasebecinin bürosuna vardı. Kapıyı çaldı. Kapıyı
muhasebecinin asistanı açtı.
-“Buyurun,
kime bakmıştınız?” dedi genç asistan kız.
-“Ben
kuryeyim, götürülecek bir evrak varmış sanırım.” dedi Recep.
-“Siz
bir dakika bekleyin, bir şey ister misiniz içecek, çay, su?” diye karşılık
verdi asistan kız.
Recep,
bir bardak su istedi. Asistan kız bir bardak su getirdi ve Recep’e uzattı. Genç
adam suyu bir dikişte içti. Teşekkür edecek gibi oldu ama sesi çıkmadı. Bir
yandan da ofisi inceliyordu. Etrafta içinde ne olduğunu bilmediği onlarca
klasör vardı. İyi döşenmiş bir yerdi. Herhalde oldukça iyi kazanıyordu
muhasebeci. Recep asistan kıza:
-“Bu
iş iyi para getiriyordur herhalde.” dedi. Kız çok fazla umursamaz bir bakışla
“Evet hayli fazla kazandırıyor.” dedi ve tebessüm etti. Recep, su için kıza
teşekkür ederek bürodan ayrıldı. Kızdan aldığı zarfın gideceği adres Beşiktaş
tarafında bir oto galerisiydi. Recep yeniden motoruna atladı ve gazı kökledi.
Kısa süre içinde oto galerisine vardı. Kapıdan girer girmez muhteşem lüks
otomobilleri gördü ve iç geçirdi. Verdiği tüm emeklere rağmen bir ayda
kazandığı parayı düşündü. Hemen ileride gördüğü kırmızı İtalyan yapımı spor
arabayı almak için hiç harcamadan ne kadar para biriktirmesi gerektiğini hesaplamaya
çalıştı. Hesabın içinden çıkamıyordu. Çok sene demekti bu kadar para.
İnsanların nasıl bu kadar zengin olabildiğine anlam veremiyordu.
Genç
adam, zarfı teslim etti ve kâğıtta yazılı olan ikinci adrese doğru yol almaya
başladı. Adres, bir sigorta şirketine aitti. Bir müşteriye ait sigorta poliçesi
sahibine ulaştırılacaktı. Recep, sigorta şirketine girdi. Görevliye zoraki bir
“Merhaba” dedi ve zarfı alıp dışarı çıktı. İnsanların sahip olmadıkları bir
geleceği nasıl teminat altına almaya çalıştıklarını düşündü. Buna anlam
veremiyordu bir türlü. Sonuçta kader kaderdi. Olacak olanın önüne geçmek mümkün
değildi.
Recep
zarfın üzerinde yazan adrese baktı. Poliçe, Tarabya’da bir adrese gidecekti.
Motorunu gazladı ve kâğıdın üzerinde yazılı olan adrese doğru yollandı. Adrese
vardığında genç adamın gözleri kamaştı. Koskoca bir yol yalısı tüm heybetiyle
önünde uzanıyordu. Motorunu kenara park etti, kaskını çıkardı ve kapıyı çaldı.
İçeriden oldukça yapılı bir adam çıktı:
-“Ne
oldu, ne istiyorsunuz? Kimsiniz?” dedi yapılı adam. Recep, onun güvenlik
görevlisi olduğunu hemen anladı.
-“Burada
yaşayan Süleyman Bey için bir sigorta poliçesi vardı, kendisine onu teslim
etmem gerekiyor.” diye karşılık verdi.
-“İçeriye
giremezsin, Süleyman Bey’in kesin emri var. Bana teslim et poliçeyi, ben
Süleyman Bey’e iletirim.” dedi güvenlik görevlisi sinirli bir şekilde.
Recep
fazla ısrar etmedi, güvenlik görevlisine zarfı uzattı. Adam hiçbir şey olmamış
gibi arkasını döndü, kapıdan içeri girdi ve kapıyı Recep’in suratına kapattı.
Recep bu duruma biraz içerlemişti. Yolun karşısına, motorunun yanına gitti ve
yüksek duvarların üstünden beyaz boyalı çatı katı görülen yalıya baktı. “Kim
bilir kaç paradır burası” diye düşündü. İnsanlar ne kadar da çok lüks içinde
yaşıyorlardı. “Vay anasını.” dedi kendi kendine ve motoruna atlayıp bir sonraki
adrese doğru yola koyuldu.
Sonraki
adres Levent’teydi. Recep, yol boyunca gördüğü türlü zenginlikleri düşündü.
Hayatı bir motor tepesinde geçiyordu. Bazı insanlar ne kadar da şanslıydı.
Bunda da bir hayır vardır dedi ve kendini yola ve bir sonraki hedefine
kaptırdı.
Kurye
Levent’teki iki katlı müstakil eve vardı ve kapıyı çaldı. Kapı açılmıyordu.
Evde kimse yok gibiydi. Recep, kapıyı bir kez daha çaldı. Bir süre sonra kapı
açıldı. Kapıyı açan, yürümeye dahi hali olmayan çok yaşlı bir adamdı. Yaşlı
adam kapıyı açar açmaz:
-“Hoş
geldin evladım. Sanırım sen kuryesin. Bu elimdeki zarfı üzerinde yazılı adrese
götür. İçinde benim için çok önemli bir belge var. Sakın ola kaybetme ve
başkaları görmesin bu belgeyi.” dedi.
-“Tamam
amca, sen merak etme. Üzerinde yazan adrese sağ salim teslim ederim bu zarfı.”
dedi genç adam ve tekrar yola koyuldu. Adres oldukça yakın bir yerdeydi.
Levent’te bir rezidans binasıydı. Gidecek fazla bir yol yoktu ama Recep’in içi
içini yemeye başlamıştı. Sırtındaki çantada bulunan zarfın içinde bu kadar
önemli ne olabilirdi? Yaşlı adam neden “Bu belgeyi kimse görmesin” demişti? Bu
zarfın içinde ne olduğunu görmeliyim diye düşündü kurye.
Yolu
üstünde bir kırtasiye buldu. Aynı boyutta ve renkte bir zarf ile adresin
yazıldığı kalemin renginde bir kalem aldı. Heyecanla zarfı açtı. İçinde bir
mektup olduğunu gördü. Mektubu okumaya başladı:
“Sevgili
oğlum,
Bu
mektubu yazarken çok düşündüm. Biliyorsun, benim ömrüm artık bitmek üzere.
Miadım çoktan doldu, uzatmaları yaşıyorum artık. Bu zamana kadar kız kardeşin
Aysu ve senin için yaşadım. Sizin için çalıştım ve çok şükür bugünlere kadar
geldik hep beraber. Gençliğimde işim nedeniyle sana ve kardeşine yeterince
vakit ayıramadım. Bunun farkındayım. Ama aklımda hep siz vardınız, hep sizin
daha iyi bir yaşama sahip olmanız için çalıştım. Siz belki bilmiyorsunuz ama
ben sizi hep çok sevdim.
Annenizin
ölümünden sonra çok fazla içime kapandım. Sizler yuvadan uçup gittiniz, ben tek
başıma burada yaşam mücadelesi verdim. Bu bir serzeniş değil, elbette hepinizin
bir kurulu düzeni var. Bunun da farkındayım. O yüzden kimseye kabahat bulduğum
yok. Geçmişte size yaptığım kötülüklerin, size karşı ilgisizliğimin cezasını
yalnızlıkla çekiyorum.
Esas
mesele şu ki: Geçen gün avukatım Rıfat Bey ile görüştüm. Vasiyetimi hazırlamak
için ondan yardım istedim. Lafı fazla uzatmayacağım. Mal varlığımın tamamını
Kanserli Çocuklar Vakfı’na bağışlıyorum. Kız kardeşinin de senin de paraya
ihtiyacınız yok. Bu kararım sizi pek mutlu etmeyebilir ama bu kararı vermeden
önce çok düşündüm. Dünyadan göçüp gittikten sonra hayırlı bir iş yapmak
istiyorum. İş hayatım boyunca çok kişinin hakkını yedim ve ahını aldım. Ruhum
ancak bu şekilde huzur bulabilir. Beni lütfen affet.
Seni ve kız kardeşini her
zaman çok seven baban.”
Mektubu
okuyan Recep, zarfı kapattı, üzerine adresi yeniden yazdı ve yola koyuldu.
Yakındaki rezidansa girdi, güvenlik görevlisine zarfın üzerine yazılı adrese
bir evrak getirdiğini söyledi. Asansöre bindi ve zarf üzerinde yazılı dairenin
kapısına geldi. Kapıyı çaldı. Kapıyı orta yaşlı bir adam açtı.
-“Zarf
kimden geliyor?” diye sordu adam.
-“İsmini
bilmiyorum ama yaşlı bir adam gönderdi, gönderici için zarf üzerinde bir bilgi
yok.” diye yanıtladı kurye.
-“Kesin
bizim moruktandır. Beni mirasından mahrum bırakacağını söyleyip duruyordu.
Kesin dediğini yaptı.”
Recep
bunun üzerine biraz utanç duydu. Zarfı açıp içindeki mektubu okumuştu. Adam,
Recep’e teşekkür etti zarfı açtı ve:
-“Bir
tek öleceğim günü bilmiyorum. Al işte mirastan mahrum bırakmış bizi.” dedi. Recep
böyle bir durum karşısında ne diyeceğini bilemeden kuru bir “Geçmiş olsun
efendim.” diyebildi. Adam cebinden yüz tl çıkardı ve Recep’e uzattı.
-“Neyse
genç adam, sen al şu parayı. Ee görüyorsun ya, bu devirde babana bile
güvenmeyeceksin.” dedi. Recep bir anda canlandı ve parayı alarak:
-“Haklısınız
efendim, çok teşekkür ederim. İyi günler.” dedi.
*****
Vakit
akşam olmuştu. Recep, ekstradan aldığı yüz liranın heyecanıyla düşüncelere
daldı. Tam yüz liraydı cebindeki para, bir aylık maaşının onda biri demekti bu
yüz lira. Belki bu parayla bahis oynayabilir, parayı daha da artırabilirdi. Bu
ekstra paranın üzerine bir sigara iyi giderdi. Cebinden paketi çıkardı fakat
paket boştu. Yakınlarda bir büfe aradı. Hemen yolun karşısındaki büfeden bir
sigara almak için büfenin olduğu yere doğru seğirtti. Büfeciye:
-“Bir
paket Camel sigarası verir misin abi?” dedi ve az önce bahşiş olarak aldığı yüz
lirayı büfeciye doğru uzattı.
Büfeci
Recep’in cebinden çıkardığı gıcır gıcır yüz liraya şöyle bir baktı ve:
-“Kusura
bakma kardeş ama bu para sahte.” dedi.
-“Olur
mu abi, daha yeni aldım bu parayı. Aldığım adam güvenilir birine benziyordu.
Sahte olma olasılığı sıfır.” diye karşı çıktı Recep.
-“Kardeş
ben onu bunu bilmem, bu parayı alamam ben.” diye yanıtladı Recep’i büfeci.
Bunun üzerine Recep cebinden başka bir para çıkardı ve büfeciye uzattı. Büfeci
sigarayı verdi. Recep büfeciye hayırlı işler diledi, tam arkasını dönmüşken
büfeci Recep’in arkasından seslendi:
-“Kusura
bakma kardeşim ama bu devirde babana bile güvenmeyeceksin.” dedi gülerek.
Büfecinin yanıldığını düşünen Recep gülümsedi ve başıyla “haklısın” der gibi
bir işaret yaptı. O yüz lira gerçek olmalıydı. Bunu kanıtlayacaktı.
Genç
adam hemen biraz ilerideki bir atm cihazına doğru yöneldi. Paranın sahte olup
olmadığını böylece anlayacaktı. Atm cihazına kartını yerleştirdi, şifresini
girdi ve para yatırma tuşuna bastı. Atm’nin para yatırma bölmesi açıldı ve
Recep bahşiş olarak aldığı yüz lirayı bölmeye yerleştirerek beklemeye başladı.
Atm üzerinde “Üzgünüz, para tanımlama işlemi başarısız.” ibaresini gördü ama
yılmadı, defalarca parayı bölmeye koydu ve bekledi. Sonuç değişmedi. En sonunda
pes etmişti. O kadar zengin bir adamdan sahte para çıksın, olacak iş değildi
ama olmuştu işte. Recep başında yine sert bir ağrı hissetti. Sanki onlarca
bıçak saplanıyordu beynine. Atm parayı son kez dışarı attığında yüz lirayı aldı
ve yırtıp yere attı. Kendi kendine:
-“Bu
devirde babana bile güvenmeyeceksin.” dedi. “Babana bile güvenmeyeceksin.”
Yorumlar
Yorum Gönder