Absürt Seçim (Öykü)
Aydınlık ve güzel bir gündü. Odamın içine güneş
cömertçe ışıklarını gönderiyordu. Öylesine bir bahar sabahıydı fakat bana
farklı ve anlamlı gelmesi ilginçti. Aslında alışılmışın dışında bir şey değildi
bu. Ama yıllardan beri sürgelmiş ve her sabah ortalama bir insanın anlamsız
gözlerle bakmış olduğu bir olayın sorgulayan bakışlarla incelenmesiydi belki,
kim bilir.
Gece yatarken aklıma saçma sapan şeyler düştü
yine. Rüyamda ateş gövdeli canavarlar üzerime geliyordu. “Seni ele geçireceğiz,
bedenini küle çevireceğiz, benliğini esir alacağız, zavallı...” diyorlardı
bana. Ateş gövdeli canavar mı olurmuş? Şu mollaların isimlerini zikretmeye bile
korktukları, üç harfli diye çağırdıkları hayali şeylerdi bunlar. Benim bile
kafamı doldurmayı başarmışlardı bu saçma hikayelerle. Yıllardır insanları bu
tip saçmalıklarla korkutup, baldan ırmaklarla umutlandırıp ölüme
göndermişlerdi. Bir ortaçağ insanı olduğumu düşündüm; sınırlı bilimsel bilgi,
gelişmemiş bir toplum yapısı, efsaneler, masallar ve korkutucu hikayelerle
ayakta duran teokratik bir düzen... Kanıtı olmayan bir umutla sanırım ben de
ölüme giderdim, bilmiyorum. Bu saçma rüya bir modern çağ insanı olan beni bile
korkutmaya yetmişti. Kalp atışlarım hızlanmış, göğsüm sıkışmıştı. Ter içinde uyanıp
bir şey olmadığını anlayınca tekrar uyudum. Sanırım insani bir durumdu bu.
Yani, düşle gerçeğin ayırt edilemediği zaman, insan korkardı.
Böyle düşüncelerle yatakta bir sağa bir sola
dönerek, yarı uyur yarı uyanık bir halde sabahı ettim işte. Uyandığımda her
tarafım ağrıyordu. Yataktan kalkıp rutin şeyleri yapmak ölüm gibi geliyordu.
Tüm gücümle doğrulup, pelte gibi olan vücudumu mutfağa doğru taşıdım ağır ağır.
Bir robot gibi, çaydanlığı ocağın üzerine koyup suyun ısınmasını bekledim.
Küçük kabarcıkların belirmesiyle ocağı kapattım ve bardağın içinde belli
belirsiz duran siyahlıkların üzerine boşalttım. Bahar aylarında güzel bir gün
gibi, yine rutin bir şey bu: Kahve, sıcak su içinde çözünür ve yine insanlar
buna aldırmaz. Çünkü çözünmek zorundadır, öyle olmak için yaratılmıştır ya da
kendiliğinden zaten öyledir.
Kahve bardağını aldım, içine biraz şeker attım ve
kaşıkla karıştıra karıştıra içeri gittim. Bir sigara yaktım ve kahveyle
birlikte içmeye başladım. “Bu mereti de bir türlü bırakamadım ha...” diye
düşündüm. Evet, çok klişe bir şeydi belki. Bir arkadaşım her dalın hayatımızdan
bir günü çaldığını söylemişti. Ben de basit bir hesapla 15 yıl önce ölmüş olmam
gerektiğini söyledim ona. Ama bu sığınma aracına, sığınmaktan da öte tam olarak
neden ihtiyaç duyduğumu kavrayamıyordum. Ona ihtiyaç duymamı sağlayan şey neydi
aslında? Fiziksel gereklilikten öte bir şey mi? Sanmıyorum. Belki de dumanın
havada hafifçe süzülüşünü izlemek benim için garip ve hoş bir şeydi. Duman,
sigara yandıkça havada süzülüyordu. Sigara, geri döndürülemez bir şekilde
yanıyor, kül ve dumana dönüşüyordu. Peki tüm bunları geri çevirmenin bir yolu
var mıydı? Eğer bana tek bir şans verselerdi o sigaranın kül ve dumandan tekrar
yanmamış bir sigaraya dönmesini ve kahvenin tekrar katılaşıp, suyun yerçekimine
meydan okurcasına çaydanlığa geri dönüşünü izlemek isterdim. Tabi tüm bunlar
olurken o anda oluşan düşüncelerimin de geri sarmasını ve tüm bu geri sarışın
farkında olabilmeyi ve bunu kontrol edebilmeyi isterdim.
Sonrası mı? Sonra da belki ölebilirdim. Çoğu
insana saçma gelebilecek bir şey bu. Hayatın değeri ve ölçüsü konusunda pek çok
farklı düşünce var elbette. Sanırım benim için değeri bu kadar. Ne olursa olsun
yine de ölüme baskın bir yaşam var. Baskın ama mani olamayan... Sonuçlar aynı
olduğunda sebeplerin bir önemi kalmıyor. Bir trafik kazasına, ya da bir bombalı
saldırıya kurban gitseniz de, bileklerinizi kesip intihar etseniz de, yahut
zaman makinası düşünüz uğruna canınızı verseniz de değişen bir şey yok.
Şu meşhur İngiliz şair Shakespeare’in kendinden
de meşhur sözü “Olmak ya da olmamak...”* aslında haklı görünüyor. Adam haklı,
mesele bu kadar. Bir kuş ya da bir musluk contası olmak değil; düşünen ve
sorgulayan bir “beyin” olmaktaydı mesele. Ya da ben öyle anlıyordum. Üzerinde
yaşadığı dünyayı ve asıl sınırı olan kendisini sorgulamadan yaşayan bir insan
formundaki organizmanın, bir kuştan yahut bi musluk contasından farkı tam
olarak nedir? Farklı maddelerden oluşması ve farklı bir hayat döngüsüne sahip
olması mı sadece? Yoksa daha farklı bir şey mi tüm bunları farklı kılan? Öbür
taraftan, bir ahmağın hayatı onun için eğlenceli ve yaşamaya değer ise buna
söyleyecek ne bulabiliriz ki? Peki, sorgulayan insan, aslında kendinin ne
olduğunu bilebiliyor mu? Cevap net: Hayır. O zaman bir musluk contasından, bir
kuştan ya da bir ahmaktan daha az ya da daha fazla absürd ve komik değil. Bazen
her şey göründüğü gibi olmuyor.
Zaman zaman şunu düşünürüm: “Belki her şey benim
düşündüğümden çok daha farklı.”. Bu, çok aptalca geliyor kimi zaman. Neyle
ilgili bir sorun bu? Sanırım geçen akşam yaşadığım bir olay buna sebep oldu.
Balkona çıkmış, öylesine etrafıma bakınıp duruyordum. Karanlığın içinden ufukta
bir ışık, gittikçe parlamaya başladı. Donup kaldım. Yakınlarda bir hava alanı
yoktu. Oradan, o yükseklikten geçen herhangi bir hava taşıtı görmemiştim. Ama
işte oradaydı. Donup kalmıştım bir anda. Sanki git gide beni kendine çekiyor,
bana daha da yaklaşıyordu. O ışığın bir ufo olduğu düşüncesi benliğimi öylesine
sarmıştı ki, korkudan olduğum yerde ışık gören bir tavşan gibi kaskatı kaldım.
Işık bir yaklaşıp bir uzaklaşırken küçük yeşil adamların beni kocaman
gemilerine bindirdiklerini ve bilinmeyen bir gezegende üzerimde deneyler
yaptıklarını hayal ettim. Ailemi, sevdiklerimi, arkadaşlarımı belki bir daha
göremeyecektim. Laboratuvarda sıkışan bir deney faresi gibi kullanılma
düşüncesi beni çılgına çeviriyordu. Sonra bir an kendime geldim ve içeri girip
perdeyi çektim. Ara sıra perdeyi aralayıp ışığa bakıyordum gizlice. Sonra içeri
gidip babama: “Orada bir ışık var, ufo sanırım, çok garip bir şey...”
diyebildim. Babamdan gelen yanıt son derece rahatlatıcıydı, ama kendimi aptal
gibi hissetmeme sebep oldu:
“O ışık karşıdaki tepenin üstündeki bir vericiye
ait. Her akşam hava karardığında yanar o.”
Algılarım ve düşüncelerim, beni bu kadar
yanıltmış olamazdı. Biraz çabanın ardından o ışığın vericiye ait olduğuna
tamamen ikna oldum. Balkona çıkıp tekrar baktığımda sıradan bir ışıktı o... Her
şey bu kadar izafi olmamalıydı sanki. Ama her şeyi bu kadar garip kılan şey de
bu izafiyet sanırım. İşin içine insan zihni girdiği zaman en basit şey, en
karmaşık şeye dönüşebiliyordu. Mantıksal veriler babamı haklı çıkaracak
nitelikteydi. Peki ya beni haklı çıkaracak, ya da ikimizi de haklı çıkaracak
farklı bir paralel kozmos olamaz mıydı?
Hani şu meşhur Rorschach’ın mürekkep testi gibi.
İnsanların hastalıklı bir ruha sahip olup olmadıkları yahut psikolojik
yatkınlıkları hususlarında ipuçları veren şu test... Normal bir bakışla o
kağıtların üzerindeki figürler, kağıdın bir tarafına yapılan figürlerin diğer
tarafına simetriğinin alınmasıyla oluşan şekiller. Hastalıklı bir zihnin ise o
şekillerden her şeyi çıkarması beklenebilir. Elinde kocaman bir testereyle
ceset parçalayan bir yamyam, kendi kafasını kesmeye çalışan bir kız... Peki bu
yorumların sonucunda elde edilen sonuçlar? Onların da her zihin yapısındaki
insana göre değişmesi beklenmez mi? Akıl hastası olarak nitelediğimiz
insanların, kendilerine kurduğu dünyaların saçma ve hasta dünyalar olduğunu
hangimiz tam olarak kanıtlayabiliriz? Kendi algıladığımız dünyanın
somutluğundan ne kadar bahsedebiliriz? “Belki normal olanlar delilerdir.” diye
insanlar şaka ederler bazen. Evet kim bilir, belki de bizim algıladığımız dünya
gerçek değildir. Her şeyin bir bilgisayar tasarımından ibaret olduğunu işleyen
bir film vardı. “Belki hepsi benim hayalimin ürünüdür...” diye düşünmeden
edemiyor insan.
*****
*****
Saat, geç kaldığımı işaret ediyordu. Metroya
binip işe gitmeliydim.
Dışarı çıktığımda, bugünün ne kadar güzel bir gün olduğunu farkettim. Güneş altın gibi parlıyor, yine ve yine... Ne kadar da sıradan, basit ve güzel. Metro istasyonunda gitar çalan adam. Her geçişimde aynı ton, aynı melodi. Yürüyen merdiven, insanların gürültüsü, trenin raylarda giderken çıkardığı ses...
Dışarı çıktığımda, bugünün ne kadar güzel bir gün olduğunu farkettim. Güneş altın gibi parlıyor, yine ve yine... Ne kadar da sıradan, basit ve güzel. Metro istasyonunda gitar çalan adam. Her geçişimde aynı ton, aynı melodi. Yürüyen merdiven, insanların gürültüsü, trenin raylarda giderken çıkardığı ses...
Şimdi bir banka oturdum ve duraktaki insanları
izliyorum. Şu İngilizler yine haklı çıktılar: “There is no dark side of the
moon really. Matter of fact, it’s all dark.”* Bunların hepsi, paraya tapan
zavallılar. Acınası gözlerle bana bakıyorlar ama sonuçta hepimizi bekleyen son
öyle ya da böyle aynı. Sahip olduğunuz güzel kıyafetler, pahalı takılar, son
model arabalar, bunların hepsi bir gün başkalarının eline geçecek, ya da bir
çöplükte, bir hurdalıkta sonsuz hayat döngüsüne devam edecek. Ama siz, bugün sürdüğünüz
saltanatı, dünya için bir milisaniye kadar küçük bir zamanda, yıllar içinde
kaybedeceksiniz.
Nasıl, niçin ve neden olduğunun bir önemi yok. O
an, bir gün gelip çatacak ve yapacak hiçbir şey kalmayacak...
02-04-2008 14:36
*****
02-04-2008 14:36
*****
“Bir son dakika gelişmesiyle yayınımıza ara
veriyoruz. Bugün, saat 14:40’ta Taksim metro istasyonunda büyük bir patlama
yaşandı. Ölü ve yaralı sayısı hakkında kesin bir bilgi yok. Gelişmeleri an be
an bildireceğiz. Bizden ayrılmayın.”
*****
NOTLAR
*(William Shakespeare’in Hamlet isimli eserinde yer alan ünlü replik. Orijinali “To be, or not to be, that is the question...”dır. “Whether 'tis nobler in the mind, to suffer...” şeklinde devam eder. Dilimize pek çok farklı çevirisi vardır, bu yazıda en genel haliyle kullanılmıştır.)
*(Pink Floyd’un 1973 çıkışlı Dark Side of The Moon’un kapanış parçası Eclipse’te geçen son sözdür. Bu cümlenin anlamı: “Ayın karanlık tarafı diye bir şey yok. Aslında o tamamen karanlık.” )
*****
NOTLAR
*(William Shakespeare’in Hamlet isimli eserinde yer alan ünlü replik. Orijinali “To be, or not to be, that is the question...”dır. “Whether 'tis nobler in the mind, to suffer...” şeklinde devam eder. Dilimize pek çok farklı çevirisi vardır, bu yazıda en genel haliyle kullanılmıştır.)
*(Pink Floyd’un 1973 çıkışlı Dark Side of The Moon’un kapanış parçası Eclipse’te geçen son sözdür. Bu cümlenin anlamı: “Ayın karanlık tarafı diye bir şey yok. Aslında o tamamen karanlık.” )
Yorumlar
Yorum Gönder