Devinim (Öykü)
Zaman
geçiyor, saniyeler, dakikalar, saatler ve günler birbirini kovalıyor. Sıradan
bir günde ortalama bir insan seviniyor, üzülüyor, gülüyor, ağlıyor,
kaygılanıyor. Düşünceler, kişi farkında olmadan bir tren katarı gibi zamanla zihninin
içinden geçip gidiyor. İnsan zamanı kontrol etme isteği ile yanıp tutuşsa da
onu elde tutmanın imkânsızlığını her zaman gözden kaçırıyor. Yalnızca içinde
bulunduğu anı yaşayabileceğinden habersiz, geçmiş günlere duyduğu özlemle
birlikte gelecek günlerin planlarını kuruyor.
İşte
bu yanılgıyla yaşayan, sıradan bir adamım ben. Adım yok, nereli olduğum
önemsiz. Tam yirmi üç çarpı üç yüz altmış beş gündür bir şeylerin peşinden
koşup duruyorum. Yüzlerce farklı insan, kat edilen binlerce kilometre, kullanılan
yüzlerce ilaç, yenilen tonlarca yemek, tüketilen binlerce litre hava ve uykusuz
geçen onlarca gece ile bu yaşa kadar yaşadım.
*****
Sıradan
bir gün. Egzoz dumanlarının yeni açan bahar çiçeklerinin kokusuna karıştığı
sıradan bir İstanbul gününe gözlerimi açıyorum yine. İçimdeki tarifsiz sıkıntının
neden kaynaklandığı konusunda çok uzun zamandır bir fikrim yok. Tüm bunların
nedenleri konusunda uzun zamandır fazlaca kafa yorduğumu fark ediyorum.
Zihnimdeki nedensellik şahlanmış ve binicisini üstünden atmaya hazırlanan bir
at misali kontrolümden çıkıyor. Aklımı sürekli “Neden ve niçin” soruları meşgul
ediyor. Sorular her zaman cevaplardan ziyade daha fazla soru doğuruyor.
Pencerenin
önüne geliyorum ve geriniyorum. Dışarıda hayatın telaşı insanları bir yerden
başka bir yere sürüklüyor. Elinde laptop çantası ile servis bekleyen bir modern
plaza çalışanı görüyorum. Onun aklından neler geçebileceği geçiyor zihnimden.
“Acaba hayattaki amaçları neler, akşam yatağa yattığında benim gibi sahip
olduğu benliği kaybetme korkusu duyuyor mu” diye düşünüyorum. Belki
düşünüyordur. Düşünmüyorsa da belki bunu düşünmeye hiç vakti olmadı, belki de
isteği, kim bilir… Asık bir suratla arada kol saatine bakıp servisin neden
geciktiğini merak ederek yarı uykulu bir vaziyette sallanıp duruyor. Modern
hayatın keşmekeşine kendini kaptıran, maddelerin verdiği geçici tatminlerle
kendini avutarak çevresine ve kendine yabancılaşan milyonlardan sadece biri o,
herkes gibi acelesi, hesap vermesi gereken bir patronu var.
Yaptığım
kahvaltının ardından biraz kendime geliyorum. İçtiğim sıcak çay boğazımdan
aşağıya kaynayan bir nehir gibi akıp iniyor. O sırada hafif bir sıcaklık hissediyorum.
Birkaç saniye sonra o sıcaklık yerini kısa süreli bir ferahlamaya bırakıyor.
“İşte var olmak böyle bir şey.” diyorum kendi kendime. İçtiğim çayın verdiği
sıcaklık ve sonradan gelen ferahlama gibi uyarıcılardan aldığımız tüm uyarılar,
yaptığımız tüm eylemler ve beynimizin içinden geçen tüm düşünceler sadece o an
için varlar. Zihin tüm bu uyarıcıları yorumlayarak bir algıya dönüştürerek
kaydediyor. Bu kayıtlar insan benliğini oluşturarak ileride karşılaşacağı
uyarıcılara vereceği tepkileri belirliyor. İnsanın iç dünyasını, algıları
şekillendiriyor, algılarla şekillenen iç dünya da dış dünyayı şekillendiriyor.
*****
“Düşünceler
beni boğuyor. Kalkmalı, harekete geçmeli, bir şeyler yapmalıyım. Dışarı çıkmalı
ve hayatın akışına kendimi bırakmalıyım.” diye düşünüp dışarı çıkıyorum.
Apartmanın bahçesinde oynayan çocukları görüyorum. Gelecekte bir çocuğum olmasını
isteyip istemediğime bir türlü karar veremiyorum. Önce, onların saflığı ve
güzelliği, bir çocuk sahibi olmayı cazip kılsa da sonra her türlü kötülüğün kol
gezdiği bu tekinsiz gezegene bir çocuk daha getirmenin o çocuğa haksızlık
olacağını düşünüyorum. Ama dünya, onu algılayan, anlamlandıran, algıları
tarafından oluşturulan karakterleriyle şekillendiren insanlar gibi düalist bir
yer. Hayatla aşk-nefret ilişkisine sahip olan ben için dünyaya gelmiş olmak,
tüm iyilikleri ve kötülükleriyle bu dünyada nefes almak güzel bir şey. Her ne
kadar bunun bencillik olduğunu düşünsem de, hayatın kötülüklere rağmen
yaşanabilir olduğu düşüncesi sebebiyle dünyaya bir çocuk getirme kararını biraz
şansa biraz da evrim sürecinin genlerime işlediği üreme güdülerime bırakmaya
karar veriyorum.
Caddeye
çıkıyorum ve yürüyorum. Bazen yürürken kaldırım taşlarının arasındaki çizgilere
basmamaya çalıştığımı fark ederek kendi kendime gülüyorum. Zihnimdeki
saplantıların bazen davranışlarıma da yansıdığını gördükçe korkuyorum. Her şeye
rağmen yoluma devam ediyorum. Yolda zihnimdeki düşüncelerle meşgul bir halde
yürürken bir adam beni çeviriyor:
-‘Abi
bi’ liran var mı? Ben buraların yabancısıyım. Bir lira versen de bir ekmek
alsam.’ diyor ağzında bir dal sigara tüterken.
-Madem
bir liraya muhtaçsın, bu ağzındaki sigara ne?”
diye soruyorum.
-Aman
be sen de! Allah belanızı versin, insanlık ölmüş ulan!” deyip oradan ayrılıyor.
Yürümeye devam edip aynı teraneyi başkalarına da tekrar ede ede gözden
kayboluyor. Biraz ilerideki otobüs durağına doğru yürüyorum. Az sonra farklı
farklı otobüslere binip farklı hayatlara yol alacak ve bu durakta beraber
paylaştığımız bu zamanı sonsuza kadar unutacak insanlara bakıyorum. Belki
birazdan tam da burada, bu durakta bir kaza meydana gelecek ve tüm bu insanların
zihnine bu durak sonsuza dek kazınacak. Belki de hiçbir şey olmayacak ve hayat
olağan ritmi ile akıp gidecek. Sonuçta ikinci seçenek oluyor ve ben bunları
düşünürken beklediğim otobüs geliyor, işe gidiş saati olması sebebiyle ağzına
kadar dolu olan otobüse zor da olsa biniyor ve yolculuğuma başlıyorum. Basık
bir ortamda onlarca insanın nefes alıp verişleriyle sıcağın verdiği bunaltı
beni zihnimdeki tüm düşüncelerden uzaklaştırıyor. İneceğim durağa yaklaştığımda
şuursuzca butona uzanıyor, otobüsü durduruyorum. Kalbimin çarpıntısının
yavaşladığını hissediyorum. Kendi kendime “O karmaşa geride kaldı, rahatla,
rahatla…” derken Mecidiyeköy’ün keşmekeşi içinde kaybolmaya başlıyorum.
Omuzlar,
vücutlar birbirine çarpa çarpa ilerliyor. Yoldan geçen yüzlerce insanın
arasından biri bana çarpıyor ve irkiliyorum. Metroya doğru ilerlerken ışıkta
karşıdan karşıya geçmek için bekleyen onlarca insanı görüyorum. Işığın
kırmızıdan yeşile dönmesini beklerken kimi ayaklarının topuklarını sabırsız bir
şekilde yere vuruyor, kimi sürekli saatini kontrol ediyor. Derken ışık yeşile
dönüyor ve birkaç saniye süren şuursuz bekleyiş, yerini harekete bırakıyor.
Metroya iniyorum. Zemin kaplama taşları arasındaki çizgilerin belli olmadığını
görüyorum. Çizgiye basmadan yürüme takıntım için kötü bir şey bu. Bir an için
aklıma gelen bu takıntımdan uzaklaşıp metroya biniyorum.
Taksim
istasyonundan yukarı çıkıyorum. Meydandan İstiklal Caddesi’ne doğru yürürken
bir yandan insanları seyrediyorum. Okulu kırıp arkadaşlarıyla kaçamak yapan
liseliler, iyi giyimli, elinde çantalarıyla işe giden insanlar, bildiri dağıtan
solcular, akşamdan kaldıkları belli olan ayyaşlar… Tüm insanlığın bir caddede
toplandığını hissediyorum sanki. Zihinlerinde farklı düşüncelerle, çeşitli
duygularla ve bambaşka amaçlarla yürüyen bu insanların yanında, bu insanlara
hizmet ederek para kazanan sokak temizleyiciler, caddeyi bir baştan bir başa
kat edip duran polisler ve zabıtalar da var bu karmaşanın içinde. Günlük
telaşlar, eğlenceler, üzüntüler, coşkular… Hepsi bu caddenin taşlarına işlenmiş
gibi sanki.
Biraz
yürüdükten sonra küçük bir kafe buluyorum ve oturuyorum. Kendime gelmek ve
rahatlamak için bir kahve ısmarlıyorum. “Neden buraya oturdum?” , “Neden kahve
yerine çay ya da soda istemedim?” diye düşünüyorum. Sonra kahvem geliyor ve bir
yudum alıyorum fincandan. Sabah içtiğim çay gibi önce ağzımı, sonra boğazımı
yaka yaka mideme doğru ilerliyor. Kahvenin bana yaşattığı bu hissiyat, sabah
içtiğim çayın bana yaşattığı hissiyat ile özdeşmiş gibi geliyor fakat sonra yaşadığım
bu iki hissiyatın arasında gece ile gündüz gibi fark olduğunu anlıyorum.
İnsanın yaşadığı her şey tekerrürden ibaret gibi görünse de aslında tamamen
farklı çünkü temelde insan bir önceki andan farklı. Söz gelimi, beş yaşındaki
“ben”, artık öldü. Bir saniye önceki “ben” de öldü. Zaman çizgisi sürekli
ileriye akıyor ve geride kalanları kendi içine gömüyor.
Düşüncelerimden
sıyrılıyorum, kahvenin parasını ödüyor ve çıkıyorum. Sakin kafenin huzurlu
ortamı, yerini devinimin sürekliliğine bırakıyor. O an sanki bütün insanlığın
yükü omuzlarıma binmiş gibi hissediyorum. Çağlar boyu insanların ürettiği
bilgiler, düşünceler, korkular, kötülükler ve iyilikler… Hepsi omuzlarımın
üstünde, beni arzın merkezine çekiyormuş hissini duyumsuyorum. Yine başım
dönüyor ve midem bulanıyor.
*****
Eve
dönüyorum. Havanın kararmasına henüz vakit var. Güzel bir müzik açıyorum.
Chopin’den bir noktürn. Yavaş yavaş yüzünü gezegenin öbür tarafına göstermeye
hazırlanan güneşin, dünyanın benim yaşadığım yüzüne getirdiği karanlığı anlatan
ne güzel bir eser…
Güzel
bir akşam yemeği yiyorum. Bir kadeh şarap alıp, yanına bir sigara yakıyorum.
Rubinstein’ın parmaklarında canlanmış melankolik piyano notaları eşliğinde
günlük telaşlardan, keşmekeşten ve kaygılardan uzak, huzurlu odamda koltuğuma oturup
şarabımı yudumluyorum. Zaman kavramının hem iyileştirici, hem değiştirici, hem
de rahatsızlık verici olması ne garip. Zamanın
hem en büyük yaratıcı, hem de en büyük katil oluşu nesiller boyu tüm insanları
üzerinde düşünmeye iten en büyük etken belki de. Alınan her nefesle ilerlemeye
devam edecek. İşte her şey bir nefesle başladı ve her şey özdeş gibi görünen
ama bambaşka bir nefesle bitecek. Kişinin arayı nasıl doldurduğunu da yine
zaman belirleyecek.
Tüm
bunlar bir tren katarı gibi zihnimden akıp gidiyor. Dışarıda birileri gülüyor,
birileri ağlıyor, birileri sevişiyor, birileri ölüyor, başka birileri doğuyor.
Hayat sürüyor ve benim gözlerim gittikçe ağırlaşıyor. Yepyeni ve hiçbir zaman
bitmeyecek bir devinimleri olan bir güne uyanmak üzere yavaş yavaş uykuya
dalıyorum.
Yorumlar
Yorum Gönder