Bilboard (Öykü)
Gökçen, Büyükdere Caddesi
üzerindeki otuz küsür katlı ofis binasının yirminci katının caddeye bakan
tarafında bir ofiste, yarı uyuklar vaziyette, amirinin ona verdiği proje
üzerinde çalışıyordu. Kafasında pek fazla şey yoktu. Bir yandan göz ucuyla
müdürün odasının ofise bakan penceresini gözlüyordu. Jalûzinin kapalı olduğunu
görünce rahatladı. Gidip biraz işten kaytarabilir, kahve-sigara molası
verebilirdi.
Ofisten çıktı, asansöre bindi ve
herkesin sigara içmek için kullandığı balkona inmek üzere asansörün panelindeki
“15” yazan tuşa bastı. Asansörden inip
kahve otomatının yanına geldi. Kilosuna dikkat etmeliydi. Şekersiz bir kahve
alıp balkona çıktı. Gökçen bu işte çalışmaya başlayalı kaç yıl olduğunu düşündü
bir an. Beş sene olmuştu. Bu beş sene içinde kim bilir kaç kere bu balkona
kahve-sigara ya da çay-sigara içmeye çıkmıştı…
İş saati olması sebebiyle balkonda
on-on beş kadar kişi küçük gruplar halinde ya da Gökçen gibi tek başına sigara
içiyordu. Bu kişiler arasında Gökçen’in tanıdıkları da vardı, tanımadıkları da.
Ama biri, aralarından en fazla tanıdığıydı:
Adı Yılmaz. Gökçen’in eski
sevgilisi. Sakalları uzamış.
Yılmaz, Gökçen’in çalıştığı ofisin
hemen alt katındaki pazarlama şirketinde yöneticiydi. Genç yaşına rağmen
kariyer basamaklarını hızla çıkmış, eli yüzü düzgün, hoş bir adamdı.
Tanışmaları ve ilişkileri pek heyecanlı olmuş, iş evliliğe kadar gelmiş ama
sonu kötü bitmişti. Gökçen aşağı yukarı her gün Yılmaz ile bir şekilde
karşılaşıyordu. Bu karşılaşmalar çoğunlukla sigara içilen bu balkonda ve
asansörde oluyordu. Balkon küçük bir yerdi. Asansörler de pek geniş sayılmazdı.
Her normal insan gibi tanımadığı insanlarla bile “asansör tedirginliği”ni
yaşayan Gökçen’in rahatsızlığı, asansörde ya da balkonda Yılmaz ile
karşılaştığında daha da artıyordu.
Gökçen, ince topuklu ayakkabılarını
yere vura vura bir yandan sigarasını içiyor, bir yandan kahvesini yudumluyor,
bir yandan elinde olmadan Yılmaz’ı süzüyor, bir yandan onu süzdüğünü Yılmaz’a
belli etmemeye çalışıyor, bir yandan da Yılmaz’ın oradan bir an önce gitmesini
diliyordu.
Kafasını Büyükdere Caddesi’ne doğru
çevirdi genç kadın. Biraz ilerideki metro durağından çıkan ve durağa giren,
kaldırımda yürüyen, durakta otobüs bekleyen onlarca insana bakıyor ama pek bir
şey görmüyordu. Zaman geçmek bilmiyor, sigara bitmiyor, kahve bitmiyordu.
Yılmaz’ın da oradan gitmeye niyeti yoktu. Sinirlendi Gökçen, sigarasını bir
hışımla söndürdü ve yarı dolu karton kahve bardağını çöp kovasına fırlattı. Tam
bu sırada gözü aşağıda koca bir billboarda takıldı. “Cilet kullan-at tıraş
bıçakları.”. Yılmaz’ı hep sakalsız severdi. “Şunun kılığına bak, at hırsızı
gibi gelmiş işe…” diye düşündü ve ofisine geri dönmek için asansöre hızla
ilerledi. Ofise döndüğünde herkesin kafasını kaldırmadan çalıştığını gördü.
Arkadaşı Aylin:
-“Gökçen, müdür seni sordu.
Lavaboya gitti dedim ben. Gelince yanıma uğramanı söyledi.” dedi.
Gökçen bir şey söylemeden yavaş
adımlarla müdürün odasına doğru yürüdü. Kapıyı çaldı ve girdi. Müdür biraz
alaycı bir şekilde:
-“Ooo hoş geldiniz Gökçen hanım…
Buyurun oturun. Bir şey ister misiniz içecek?” diye sordu.
Gökçen adamı ciddiye almadı bile:
-“Erkan bey, beni çağırmışsınız ama
lavaboya kadar gitmiştim kusura bakmayın, sorun neydi acaba?” diye başka bir
soruyla amirine cevap verdi.
Müdür:
-“Şu proje hakkında konuşacaktım.
Hani şu İtalyan müşteriler için hazırladığımız ve haftaya sunulacak olan proje.
Hatırladınız mı?”
-“Evet.” diye cevapladı Gökçen.
-“Kahve-sigara molalarını biraz
daha az yaparsak projenin kalan kısmının haftaya yetiştirilebileceğini
düşünüyorum, siz ne dersiniz?” dedi müdür.
Gökçen isteksiz bir şekilde:
-“Haklısınız, daha dikkatli olacağım. Eğer
başka bir isteğiniz yoksa ben çalışmaya dönüyorum.” diye yanıtladı. Erkan bey
başka bir şey istemiyordu. Gökçen masasına geri döndü ve iş çıkış saati
gelinceye kadar da bir daha sigara içmeye gitmedi. Amirinden, projenin
yetişmemesinden ya da işten kovulmaktan korktuğundan değil; Yılmaz’ın orada
olabilme ihtimalinden korkudan çıkmak istemiyordu o balkona.
*****
İş çıkış saati yakındı. Gökçen,
saatini kontrol etti. Sahte bir gülümseme ile kuru bir “İyi akşamlar!” diyerek
ofisten çıktı. Asansörü çağırırken kalbi yine ister istemez hızlandı. Alüminyum
kayar kapılar açıldı ve içinde Yılmaz yoktu. Genç kadının kalp atışları yine
normale döndü. Otopark katı düğmesine bastı ve asansör hareket etti.
Adet dönemindeydi. Çantasını
kontrol etti. Yedek pedi kalmamıştı. Asansör otopark katına indi ama kararını
değiştirip plazanın giriş katındaki alışveriş merkezine çıktı. Büyük bir
markete girdi. Her zamanki kullan-at pedlerden alıp kasaya doğru yöneldi.
Gözüne öğlen billboard üzerinde reklamını gördüğü Cilet kullan-at tıraş
bıçaklarına baktı ama görmedi. Kasaya gitti ve ödemeyi yapıp hemen yakındaki
tuvalete girerek eskimiş pedini değiştirdi, çöpe attı. Ellerini yıkadıktan sonra aynaya baktı. Yaşlanıyor
muydu? Üniversiteden mezun olduğu gün daha dün gibiydi. Şimdi ise otuzlu
yaşlarının başına gelmişti. İlk aşkı, sonrakiler ve en son Yılmaz. Ah o Yılmaz
yok mu… “Her neyse” dedi, kullan-at kağıt havlu ile ellerini kuruladı, havluyu
çöpe attı ve tuvaletten çıktı.
*****
İş çıkış saati köprü trafiği tam
bir felaketti. Gökçen arabasının içinde adım adım ilerleyen trafikte karışık
duygular içinde ilerliyordu. Bazı anlarda gazı sonuna kadar kökleyip öndeki
arabanın arkasına patlatmak geçerdi içinden. Hele vücut kimyasının değiştiği bu
özel döneminde trafikte daha da bir agresifleşiyordu. Bir keresine Yılmaz’la
beraber tatile giderken Yılmaz, arabayı Gökçen’in kullanmasına izin vermişti.
Yılmaz, Gökçen’e arabayı vermeden evvel:
-“Gerçekten biliyor musun
kullanmayı? Haydi bakalım görelim seni.” demişti.
Gökçen iyi araba kullanırdı.
Yılmaz’ı şaşırtmıştı. “Taksi şoförü gibisin” demişti Yılmaz ona. Aklına gelince
bir an için gülümsedi. Trafik ilerlerken öndeki araba aniden fren yapmıştı.
Zihninde anıları canlanırken Gökçen, az daha öndeki araca çarpıyordu. Biraz
afalladı, midesi bulandı. Gişeleri geçince trafik açıldı. Hava fena değildi,
biraz temiz hava almak için camı açtı ve Anadolu Yakası’ndaki küçük stüdyo
dairesinin bulunduğu siteye doğru giden yolda gazı kökledi.
*****
Genç kadın, evinin bulunduğu siteye
girerken güvenlik görevlisine ağız ucuyla “İyi akşamlar” dedi. Adamın da zoraki
bir gülümseme ile aynı şekilde karşılık verdiğini gördü. Bütün gün o kulübenin
içinde beklemek adam için ne kadar sıkıcıydı, sanki kendi çok farklı bir
durumdaydı. Arabasını park etti ve evinin bulunduğu apartmana doğru yürümeye
başladı. Asansöre bindi ve dördüncü kattaki evine çıktı. Kapıyı açtı ve içeri
girdi. Herkesten ve her şeyden uzak, korunaklı, şirin ve huzurlu küçük stüdyo
dairesinin ışıklarını açtı.
Yemek yapmak istemiyordu canı. Yakındaki
pizzacıyı arayıp bir pizza söyledi. Pizza çok gecikmeden geldi. Bir oturuşta
koca bir pizzayı yedi. Kahveye şeker koymaya çekinirken bu koca pizzayı bir
oturuşta yediği için ölesiye pişmanlık yaşıyordu şimdi. “Amaan boş ver, bir
kere geliyoruz dünyaya” diye düşündü. Pizzanın vücuduna eklemesi muhtemel
yağları yakıp onu formda tutacağına inandığı için bitki çayı içmeye karar
verdi. Yeşil çay yağları yakar diye okumuştu bir internet sitesinde. Faydasını
da görmüştü hani, ya da ona öyle geliyordu. Suyu ısıttı, ışıkları kapattı ve
EKIA’dan aldığı Düdero lambayı açtı. Bardağa su doldurup kullan-at poşet çayı
bardağa daldırdı, biraz demlenmesini bekledi ve bardaktan çıkarıp çöpe attı.
Gökçen, bir yandan yeşil çayını
yudumlarken bir yandan da televizyona bakıyordu. Kanallar arasında geziniyor,
izleyecek güzel bir şeyler arıyordu. Her zaman yaptığı gibi izleyecek güzel bir
şey olmazsa akşamları hep bu saatte yayınlanan bir magazin programı vardı. Onu
açar, izler, öylece ekrana bakıp vakit geçirirdi. Yine öyle yaptı. “Ünlü popçu
Serkan ile manken sevgilisi Demet, Bodrum’da teknede nasıl sıcak dakikalar
yaşadı.” anonslu haberin ardından reklamlar başladı.
İçtiği bitki çayının etkisinden
midir bilinmez, Gökçen’in uykusu geldi. Yine EKIA’dan aldığı kullan-at
mumlardan birkaç tane yaktı, sehpanın köşelerine birer tane koydu. Elinde yavaş
yavaş soğumaya başlayan bitki çayı ile televizyonun karşısına geçti ve sabah
bilboardda gördüğü Cilet kullan-at traş bıçakları reklamını izledi. Aklına
Yılmaz’ın bugünkü sakallı o pejmürde hali geldi. “Her neyse.” dedi kendi
kendine ve televizyonu kapattı, az evvel yaktığı mumları söndürdü. Uyku vakti
gelmişti, yarın yeni ve zor bir gün onu bekliyordu.
*****
Şehrin öbür ucunda bir yerlerde
Yılmaz, üç odalı ve geniş salonlu rezidansının banyosunda aynada yüzüne
bakıyordu. “İşe bu halde mi gitmişim ben…” diye düşündü. Tıraş olmaya karar
verdi. Tıraş köpüğünü yüzüne yavaşça yaydı. Aynanın önünde kim bilir ne
zamandan beri duran Cilet kullan-at tıraş bıçağının şeffaf kapağını kaldırıp
sakallarını kesmeye başladı. Bıçak pek iyi kesmiyordu. Zor zahmet tıraşı
bitirdi Yılmaz. Kullan-at tıraş bıçağının kapağını kapatıp yerine koymaya
niyetlenmişti ki “Her neyse.” deyip bıçağı çöp kovasına attı. Uykusu gelmişti,
tuvaletin ışığını kapatarak yatak odasının yolunu tuttu.
Bir gün daha tükeniyordu.
Kullanılmış, bitmiş ve çöpe atılmış bir gün daha, kullanıp atılmış bir tıraş
bıçağı daha… Ama tıraş bıçağı, Yılmaz’ın kullanıp attığı tek şey değildi.
Her neyse.
Yorumlar
Yorum Gönder