Bu Bir İşaret Olmalı (Öykü)
Zeytinburnu’ndan
Kabataş’a gitmekte olan tramvay kalabalıktı. Yıllardır Sirkeci’ye, bankadaki
işine bu yolu kullanarak gidip gelen Erdal için bu yolculuk da, onunla aynı
vagonu paylaşan onlarca kişi için olduğu gibi rutin bir işti. Tramvay,
durakları birer birer geride bırakırken, Erdal’ın sabah mahmurluğunu bir anda
dağıtan bir şey oldu. Bir kadının:
-‘Evet
evet pis sapık! Sendin bana arkadan dokunan. Sizin gibiler yüzünden sokağa
çıkamaz olduk artık. Sen dur, polise şikayet edeceğim seni…” diye bağırdığını
duydu.
Kadının
suçladığı adam şaşkınlık ve utanç içinde hiçbir şey söylemeden duruyordu.
Erdal, bir an için adamın suçsuz olduğunu düşündü ama ne önemi vardı ki? Araya
girenler olayı yatıştırınca her şey eski seyrine geri döndü.
Erdal, tramvaydan Sirkeci durağında indi, hemen ilerideki
simitçiden bir simit alarak bankaya doğru yürürken bir yandan elindeki simidi
yemeye koyuldu. Bankaya geldi ve yıllardır her sabah yaptığı gibi kapıdaki
güvenlik görevlisine zoraki bir gülümseme ile: “Merhaba, günaydın Zeki Bey.”
dedi. Zeki Bey de Erdal’a aynı şekilde karşılık verdi ve bu ritüel de
tamamlanmış oldu.
Bankada işler sıkıcıydı. Erdal her gün onlarca müşteri
ile görüşüyor, pek çok hesapla uğraşıyor, yüzlerce, binlerce liraya el
sürüyordu. Her türden insanla uğraşıyordu. Ne kadar sıkıcı olsa da bir makine
gibi senelerdir yaptığı bu işi yapmaya devam ediyordu. Her insan gibi Erdal’ın
da hayalleri vardı. Kırk yaşını geçeli birkaç sene olmuştu ama hala annesinin
yanında yaşıyordu. Arkadaşları ona zaman zaman “Ana kuzusu, müzmin bekar” gibi
lakaplar takıyorlardı. Erdal, bunlara gülüp geçse de kendini anlayabileceğine
inandığı ve hayatın sorumluluğunu paylaşabileceği bir kadın ile yepyeni bir
hayat kurmak en büyük arzusuydu.
Erdal, Bankada günlük işlerine devam ederken yan taraftan
iş arkadaşları Nihal Hanım ile Ahmet Bey’in seslerini işitti. Nihal Hanım:
-
‘O kadar para verip dershaneye yazdırdık şu kızı. Okulda hocaları şikâyetçi,
sınavları nasıl verecek bilmem. O okusun diye yıllardır babasıyla canımızı
dişimize taktık. Borçlar aldı yürüdü. Ne yapacağız bilmem Ahmet Bey.” dedi.
Ahmet
Bey:
-‘Valla
Nihal Hanım, borç derdi hepimizde var. Terzi söküğünü dikemez misali, benim
kart borçları da almış başını gidiyor. Şeytan dürtüyor arada bas bir tuşa
silinip gitsin hepsi diye!’ dedi ve gevrek bir kahkaha attı.
Erdal
saatine baktı, mesai bitimi gelmek üzereydi. Yapılması gereken son işleri de
halledip hazırlandı ve bankadan ayrıldı. “Eve biraz geç gitmenin bir zararı
olmaz.” dedi kendi kendine ve sahilden Galata Köprüsü’ne doğru yürümeye
başladı.
Akşamüstü
hava güzeldi. Arabaların gürültüleri, martıların seslerine karışmıştı. Köprü
üstündeki balıkçılar oltalarını sallıyor, tutamayınca da akıntıya bahane
buluyorlardı. Balıkçıları bir süre izledi Erdal, sonra denize baktı. Köprünün
altından bir tekne yüksek sesli bir müzik eşliğinde İstanbul’un tüm gürültüsünü
yara yara ilerliyordu. Bir düğün teknesiydi bu. Nihal Hanım’ın “Şimdilerde
teknede düğün moda, belki senin düğünü de teknede yaparız.” deyip gülüşünü
hatırladı ve gülümsedi Erdal. Yıllardır her şeyi ertelediğini, elinden her gün
geçen binlerce liranın onun tüm bu dertlerine son verebileceğini düşündü. Öyle
ya, şimdinin kızları paraya, mevkiye önem verirdi. Para ve mevki olmayınca
saadet de olamazdı.
Tekne boğazın sularında yavaş yavaş gözden kaybolurken
Erdal, dönüş için tramvay durağına doğru yürümeye başladı. Aklından para ve
mutlulukla ilgili binlerce şey geçerken yerde yeşil bir kâğıt parçası gördü. Kâğıdı
eline aldı, bir piyango biletiydi bu. Acaba eski bir bilet mi diye düşünürken, biletin
üzerinde çekilişin o gece yapılacağının yazılı olduğunu gördü. “Bu bir işaret
olmalı, Allahım sonunda sesimi duydun ve bu bileti benim karşıma çıkardın.”
dedi içinden. Yeniden doğmuş gibiydi Erdal, içini tarifsiz bir heyecan
kaplamıştı. İş çıkış saatinin kalabalığı umurunda olmadan, sanki bir saniye
içinde evine vardı. Annesine “Merhaba” dedi, onu öptü ve yemeği hazırladı.
Birlikte yemek yediler, “Çok yorgunum, biraz dinlenmem gerek, sana iyi geceler
anne” diyerek odasına çekildi ve gece gerçekleşecek çekilişi düşünerek
hayallere daldı. Yeni bir ev alacaktı. Belki güzel, afili bir araba da alırdı.
Güzel bir kadın bulup evlenir, annesine de rahat bir hayat sunardı o zaman. Bu
düşüncelerle uykuya daldı. Yarın bambaşka bir sabaha uyanacaktı.
Sabahın ilk ışıklarıyla uyanan Erdal, yerinde
duramıyordu. Ev ona dar geliyordu, hemen üstünü giyindi ve kendini dışarı attı,
tramvaya bindi. Belki de bu, onun bu lanet tramvaya son binişiydi. Durakta iner
inmez hemen bir büfeye koştu. Üzerinde büyük harflerle “MİLLİ PİYANGO
ÇEKİLİŞİNİN KAZANAN NUMARALARI ÜCRETSİZ EKTE” yazan bir gazete alıp bankaya
doğru yürümeye başladı. Heyecandan içi içine sığmıyordu. Büfeden bankaya kadar
olan yolun nasıl geçtiğini anlamadı bile. Bugün her şey çok farklıydı, Erdal’ın
aklında yalnızca cebindeki yeşil bilet ve koltuk altındaki çekiliş sonuçlarının
basılı olduğu gazete vardı. Bu sefer Zeki Bey Erdal’a “Günaydın!” dedi ama
Erdal onu duymadan hızla masasına ilerledi.
İçindeki eki ayırarak gazeteyi bir kenara fırlattı.
Cebinden bileti çıkardı ve bir an için gözlerini kapadı. Kalbi yerinden çıkacak
gibiydi. Kazanan numaraları kontrol etmeye başladı ama kendi biletine amorti
bile çıkmamıştı. Defalarca bir bilete, bir de kazanan numaralara baktı. Hayır,
bu gerçek olamazdı. Bu kesinlikle bir işaretti, öyle olmalıydı.
Erdal, içinde bir şeylerin değiştiğini hissetti. Ayağa
kalktı, vezneye doğru yürüdü. Veznedara:
-‘Kasada
ne kadar para varsa hepsini bir poşete doldur ve bana ver!’ dedi.
Veznedar
afallamıştı:
-‘Erdal
Abi, şaka mı yapıyorsun, neden bahsediyorsun sen?’ diye karşılık verdi.
Erdal:
-‘Ben
ne diyorsam onu yap. Yoksa seni öldürürüm.” dedi.
Veznedar
diretince, Erdal adamın boynuna sarıldı. Birkaç darbe ile genç veznedarı yere
serdi, kasayı açtı ve paraları bir torbaya doldurmaya başladı. O an aklından
hiçbir şey geçmiyordu. Zaman durmuş gibiydi. Yalnızca elleri, ellerine aldığı
poşet ve kasadaki paralar vardı. Bu sırada bankadaki müşteriler paniğe
kapılmış, içlerinden biri Zeki Bey’e haber vermiş, Zeki Bey de vakit geçirmeden
polisi aramıştı. Erdal, paraları doldurmayı bitirdikten sonra panikten
faydalanıp kaçmaya çabalasa da kendinden hayli güçlü olan Zeki Bey tarafından
etkisiz hale getirildi.
Polis
olaya yetişmekte fazla gecikmemişti. Çoktan etkisiz hale getirilmiş, enkaza
dönüşmüş olan Erdal’ın bileklerine kelepçeyi geçirmiş, onu bir çuval gibi polis
arabasının arka koltuğuna tıkmıştı. Polis arabası hareket ederken, üstü başı
kan olmuş, çökmüş olan Erdal bir an için hayallere daldı ve gülümsedi.
Dışarıdan, uzakta bir yerden yüksek sesli bir müzik geliyordu. “Bu saatte düğün
olmaz.” diye düşündü Erdal. Bu sırada bankada işler yavaş yavaş yoluna
girmekteydi. Erdal’ın poşete doldurduğu paralar sayıldı, tekrar kasaya kondu.
Erdal’ın darp ettiği veznedar o gün izinli sayıldı. Ahmet Bey ile Nihal Hanım,
işten sıkıldıklarında kendi borçlarını değil, Erdal’ın neden böyle bir şey
yaptığını konuşuyorlardı. Masadaki bilet
aynı yerinde duruyordu; gazete ekinin yanında…
Bu,
bir işaret olmalıydı.
Yorumlar
Yorum Gönder